vakblad kraamzorg

Pampers

banner name

In dit nummer

Klik op de cover voor een preview.

Ken jij Why's in de kraamtijd al?

Why's in de KraamtijdDit magazine, gemaakt door het team van kraamzorg, staat boordevol adviezen van professionals en ervaren ouders. Een onmisbaar naslagwerk voor en over de eerste maanden dat thuishoort op het nachtkastje van elke kraamvrouw.

meer informatie >>

spotlight - home-page-slots

Je krijgt er zoveel voor terug

18-11-2011

Je krijgt er zoveel voor terug

Siska de Rijke, columniste vakblad Kraamzorg en woordvoerder NBvK.

Ik ben geen stoere moeder in een bloemetjesjurkje met cowboylaarzen op een bakfiets. Of zo’n slanke stijlvolle moeder die moeiteloos belangrijk goed betaald werk heeft en een gelijkwaardige relatie met veel seks - en die sporten, huis inrichten en Italiaans koken combineert met moederschap onder het slaken van de kreet: ‘krijg nou tieten’.

Ik was en ben ook niet z’n moeder die op humoristische wijze haar bevalling kan beschrijven die eindigde met een ontplofte egel. Ik vond die hele bevalling eigenlijk wel meevallen. Het was even hard werken maar om nu te zeggen, poepoepoe wat een verschrikking ... nou nee. Volgens mij deed mijn lijf gewoon waar het voor gemaakt was en zo bijzonder vond ik dat dus niet. Ik maak ook geen drama van poepen, plassen, eten en beminnen en bevallen was voor mij eigenlijk niet zo heel anders.

Ik was ook geen moeder die in haar de vlam van het moederschap voelde ontwaken bij het aanleggen van haar kind aan de borst. Ik deed wel aan borstvoeding maar kon al snel moeiteloos afwassen, bellen en voeden combineren.

Ik was niet zo’n moeder die op zachte spirituele wijze in de oogjes van haar kind keek en daar een wijze goeroe ontwaarde. Ik zag een klein gevild kippetje dat op een of andere manier tot een volledig mens zou moeten uitgroeien. En dat baarde mij wel wat zorgen. Want ik realiseerde mij, toen ik zo naar mijn hulpeloze baby keek, dat het nog een flinke klus zou worden.

Ik was wel een beetje een bange moeder. En in de war, want de vader van mijn kind had zich in mijn zevende zwangerschapsmaand bedacht en besloot dat hij liever ging skiën met zijn nieuwe vriendin in plaats van toe te geven aan mijn nesteldrang. Maar ik kreeg geen postnatale depressie van alle ellende. Ik was hoogstens af en toe flink chagrijnig tot pislink. Maar al met al voelde moeder worden vooral heel normaal. Ook voor mij. Als onbewust alleengaande moeder.

Soms keken oudere dames  vol bewondering in mijn kinderwagen en daarna naar mij. Met een glimlach zeiden ze dan: wat een mooi kindje, geniet er maar van, kind. Het is zo snel voorbij en dan ben je ze kwijt. Iedere keer als iemand dat tegen mij zei, sloeg de paniek toe. 
SNEL VOORBIJ??? Ik zag mijn kleine gevilde kippetje dat helemaal van mij afhankelijk was en dat ieder uur, iedere minuut van de dag en vaak ook nacht mijn bezigheden of gedachten beheerste. Hij was totaal afhankelijk van mij. Zonder mij zou hij niet groot worden. Het zou een eeuwigheid duren, stelde ik mij voor. En man, man, ging ik dat wel volhouden? Ik was ook maar een mens…

Dan was er altijd wel iemand die tegen mij zei: “Kijk wat jij hebt, dat prachtige kindje, je hebt er toch heel veel voor teruggekregen.” En dan keek ik naar mijn kippetje. Met zijn kleine felle oogjes en zijn schorre stemmetje. Voelde ik mijn zware borsten en tepels waar eelt op leek te zitten. Voelde ik de zorgen. Over geld, over huisvesting. Ik was een alleenstaande moeder, mijn kind liep gevaar om in een sociaal en economisch isolement te komen. En bitter vroeg ik me af: WAT ik er ALLEMAAL voor TERUGKREEG!

Heel veel verantwoording en heel veel zorgen.

En vertwijfeld vroeg ik mij af waar ik alle kracht vandaan moest halen. Om er voor te zorgen dat ik hem alles zou kunnen geven wat nodig was om groot te worden, gezond te blijven en gelukkig en vrolijk te zijn. Om hem zijn eigen weg te laten vinden. Want kwijt raken zou ik hem nooit. Dat wist ik zo zeker als zwart zwart is en regen nat is. Al vanaf het eerste moment dat ik zijn aanwezigheid diep in mijn buik voelde trillen, alsof een kleine vlinder zijn vleugels ontvouwde en zacht rondvloog in mijn onderbuik.

Eigenlijk deed het er helemaal niet toe of ik er wat voor terug zou krijgen. Ik was niet op zoek naar een beloning of reden. Ik wilde eigenlijk enkel geven. En ik was heel erg bang dat wat ik gaf misschien wel niet genoeg zou zijn.

Ik wilde die tevreden glimlach zien als hij gedronken had, de schaterlach horen als ik hem met hem speelde, zijn schoonheid bewonderen als ik hem leuk had aangekleed of als hij lag te slapen. Mij verbazen als hij ineens iets kon wat hij de dag daarvoor nog niet kon. Ik hoefde helemaal niets van hem te hebben, ik wilde enkel maar heel dicht bij hem in de buurt blijven. Zodat ik hem kon beschermen en zeker wist dat alles goed was.

***
 
“Het is pas crisis als het bier op is.”
 Met dit citaat van hemzelf kreeg mijn zoon afgelopen voorjaar zijn VWO diploma overhandigd. Hij droeg een mooi pak, zijn haar zat goed, hij had een enorme vette gelukkige grijns en ik barstte van trots over zoveel economisch inzicht van mijn kind.

Zonder nog even om te kijken, vertrok hij na de zomer naar Amsterdam om te gaan studeren en op kamers te gaan wonen. En ik ben blij om te zien met hoeveel enthousiasme hij zijn eigen grote mensen leven in stapt. Ik heb een grenzeloos vertrouwen in zijn mogelijkheden en talenten. Ik heb een heel goed, knap kind gekregen dat mij zal blijven verbazen over alles wat hij vandaag ineens blijkt te kunnen wat hij gisteren nog niet kon.

Inmiddels weet ik dat ik, door een kind op de wereld te zetten, mezelf iets gegeven heb. Ik heb het niet gekregen van iets of iemand en kan het daarom ook nooit kwijtraken. Ik heb mezelf wel de kans gegeven iets  te laten bloeien in mij, namelijk het moederschap.

Het moederschap gaf mij het besef dat mensen van elkaar afhankelijk zijn en dat we voor elkaar moeten zorgen omdat het anders mis gaat. 
Ik leerde dat je niet kan leven zonder onvoorwaardelijk lief te hebben. Door het moederschap kon ik de zware verantwoording  aan die je in eerste instantie vooral krijgt wanneer je een kind baart.
Sinds ik moeder ben is het werken in de wereld van de zorg makkelijker geworden.  Ik weet als moeder dat er gezorgd moet worden, kom bij mij niet aan met moderne prietpraat over eigen kracht en eigen verantwoording. De enige kracht en verantwoording die echt telt in deze wereld is wat we allemaal voor een ander willen voelen en willen inzetten. Dat heeft het moederschap mij geleerd en gegeven.

Dit besef ontwaakte bij mij toen dat kleine embryo ontwaakte in mijn schoot, als een kleine zachte vlinder. En ik wist tot in het diepst van mijn vezels dat zorgen voor een ander geen opgaaf of geen roeping is. 
‘Zorgen voor’ is een menselijk talent dat je tot bloei kan laten komen.

Onze zoon bloeit ook. Al 20 jaar lang. Ik heb ervaren dat ik het kan. Dat ik in staat ben geweest om te voeden, te kleden, te troosten en te laten lachten. Ik heb gezien dat het mogelijk is om een mens echt gelukkig te maken en dat het ook heel makkelijk is om een ander heel ongelukkig te maken.  Dit weet ik omdat ik moeder wilde te zijn.

Je krijgt niets als moeder en je raakt zelfs niets kwijt.

Zelfs nu. Nu hij zijn eigen weg gaat, voel ik de vlinder nog in mijn onderbuik. Hij is dichtbij mij, altijd. Ik weet mij gekoesterd in zijn liefde en vertrouwen en voel daar enkel diepe dankbaarheid voor.

Het is gelukt. Het kleine kippetje is een mooie grote man geworden. Ik heb hem tot nu toe kunnen behoeden van rampen en groot leed.

We hebben de liefde. En meer is niet nodig. Die is. Net als de moeder die wakker wordt wanneer je je eerste kind krijgt: een moeder is, gaat nooit voorbij en hoeft niets terug. 

Deze column is geschreven voor het Kraamcafé, 21 november 2011 in Amsterdam. 

 

 

terug naar overzicht